Στο Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον : Μια λέξη αλλάζει την Ιστορία και αυτή η λέξη, για τους Έλληνες, είναι το: “ΟΧΙ”
Γραφει η
Ασπασία Μανδρέκα
τ. βουλευτής Φωκιδας
Στις 27 Οκτωβρίου 1941, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο νέος, τότε, Καθηγητής της Νομικής, Κωνσταντίνος Τσάτσος, έκανε μια ιστορική πράξη Αντίστασης στο Πανεπιστήμιο.
Στην Αθήνα επικρατούσαν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, ενώ, οι πολίτες κάτω από τις βαριές μπότες της Βέρμαχτ, ήταν αντιμέτωποι με την ακραία πείνα και το φόβο.
Τίποτα δεν λειτουργούσε εκείνη την περίοδο, παρά μόνο κάποιες σχολές στα Πανεπιστήμια και αυτό με πολλές δυσκολίες.
Παρόλα αυτά, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, θέλοντας να τιμήσει το Επικό “ΟΧΙ”, που σύσσωμη η μικρή αλλά ηρωική Ελλάδα, είχε απαντήσει στο αίτημα για παράδοσή της στους Κατακτητές, προέβη στο εξής:
Με ένα απλό σημείωμα στον πίνακα ανακοινώσεων της Νομικής Σχολής, ανακοίνωσε: “Την Τρίτη 28 Οκτωβρίου του 1941 κωλύομαι να διδάξω. Κωνσταντίνος Τσάτσος”.
Η ανακοίνωση του αυτή θορύβησε ευχάριστα τους Φοιτητές, όμως, η Διοίκηση του Πανεπιστημίου άρχισε να τον πιέζει αφόρητα, ώστε να υπαναχωρήσει και να πραγματοποιήσει κανονικά το μάθημά του την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου.
Ο ίδιος ο Τσάτσος, που δεν έκανε βήμα πίσω, παρά τις πιέσεις και απειλές που δέχθηκε, θα γράψει αργότερα: “Μού φάνηκε αλήθεια ο πιο σεμνός τρόπος να εορταστεί χωρίς προκλητικότητα και με αξιοπρέπεια η μέρα αυτή”.
Πιστός σε ότι είχε αποφασίσει για την 28η Οκτωβρίου, την 27η Οκτωβρίου 1941, μπήκε στο κεντρικό αμφιθέατρο της Σχολής και, με απαράμιλλο πάθος, μίλησε στους Φοιτητές του για τον αγώνα των Ελλήνων, για την αρχή της Αντίστασης κατά της Ιταλογερμανικής Κατοχής, για την Ελευθερία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη, μετατρέποντας το μάθημα σε Πατριωτική Εκδήλωση.
Μετά από αυτά και λόγω της Άρνησης του να διδάξει την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1941, δηλαδή, λόγω του δικού του, προσωπικού, “ΟΧΙ”, απολύθηκε, άμεσα, από το Πανεπιστήμιο, με διάταγμα της Κατοχικής Κυβέρνησης. Η πράξη του χαρακτηρίστηκε “ασύνετη”, ενώ τού στερήθηκε ο μισθός και κάθε συνταξιοδοτικό δικαίωμα.
Η Άρνηση του αυτή, αναμφίβολα, είχε τεράστιο προσωπικό κόστος, για τον Καθηγητή, Κωνσταντίνο Τσάτσο.
Πόσοι, όμως, από εμάς ξέρουμε ότι η άρνηση του να διδάξει, σύμφωνα με το ισχύον πρόγραμμα της Σχολής, την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1941 αλλά και η ιστορική του ομιλία στο αμφιθέατρο της Νομικής Σχολής κατά την προηγούμενη ημέρα, (27 Οκτωβρίου 1941), έγιναν το Έναυσμα για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου 1940;
Πράγματι, το 1944, ο τότε Πρωθυπουργός, Γεώργιος Παπανδρέου, καθιέρωσε την 28η Οκτωβρίου, ως ημέρα Μνήμης και Εθνική Εορτή – ομότιμη με την 25η Μαρτίου του 1821 – με Έναυσμα και Αφετηρία εκείνη την Ιστορική ομιλία και Στάση του Κωνσταντίνου Τσάτσου, τον Οκτώβριο του 1941.
Σήμερα επέλεξα αυτή την προσωπική, απόλυτα, όμως, σχετική με τη σημερινή Επέτειο, στάση του Καθηγητή Νομικής, και μετέπειτα Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τσάτσου, για να καταδείξω ότι και τα ατομικά “ΟΧΙ” είναι, όχι μόνο ικανά, αλλά αποτελούν, κυρίως, τη γενεσιουργό αιτία της αλλαγής της Ιστορίας.
Μέσω των αρνήσεων, που πηγάζουν από τις επιταγές της συνείδησης και της αξιακής ταυτότητας του προσώπου, γράφεται η Ιστορία. Γράφεται η ατομική Ιστορία αλλά και η Ιστορία ενός συνόλου, ακόμη και του Έθνους.
Οι λαμπρές στιγμές του Κόσμου και της Ιστορίας μας γράφτηκαν και θα γραφούν από τα μεγάλα “ΟΧΙ”, Εθνικά αλλά και Προσωπικά.
Γράφτηκαν και θα γράφουν και στο μέλλον, από εκείνες τις ψυχές, που έχουν ταχθεί να ακολουθούν την Πυξίδα της Ευθύνης, με κάθε κόστος.
Γράφτηκαν και θα γράφουν από εκείναι τα χείλη, που δεν λένε τα εύκολα, βολικά και προσοδοφόρα “ΝΑΙ” αλλά από τα χείλη, που φωνάζουν “ΟΧΙ”, αγνοώντας “Σειρήνες” αλλά και “Συμπλυγάδες”.
Θα γραφούν από τα “ΟΧΙ”, που είναι βαριά, δύσκολα και πολλές φορές δυσβάσταχτα. Τα “ΟΧΙ”, που, ενώ, είναι προβλέπτο και αναπόφευκτο το κόστος, που θα προκαλέσουν, μόνο αυτά μπορούν να διαφυλάξουν την Εθνική και Ατομική Ακεραιότητα, την Αξιοπρέπεια, τον Αυτοσεβασμό και την Ελευθερία.
Σήμερα, ο Επισμηναγός, Πιλότος της ομάδας ΖΕΥΣ, Χρήστος Πάρις Χαρίτος, ένας από τους νέους Ηρωικούς Ιπτάμενους μας, που ανά πάσα ώρα και στιγμή, προτίθενται να δώσουν τη ζωή τους για την Πατρίδα, θεωρώντας – και αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως – ότι αυτός είναι ο προορισμός τους στη ζωή, συνόψισε όλη την Υπαρξιακή Ουσία του Έθνους μας αλλά και των Ελλήνων, – στο Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον, – σε μια απλή αλλά συγκλονιστική φράση: “Μια λέξη αλλάζει την Ιστορία και αυτή η λέξη, για τους Έλληνες, είναι το “ΟΧΙ”!
