Ένα στεφάνι, βρε παιδιά…
Στην τελετή αποχαιρετισμού του Αριστοτέλη Δαμίγου στη Ριτσώνα έστειλαν στεφάνια η πολιτική και φυσική ηγεσία της Πολιτικής Προστασίας, γενικοί γραμματείς, η ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος και ο Δήμαρχος Μάνδρας – Ειδυλλίας.Από τον Δήμο Δωρίδος αλλά και τον τοπικό βουλευτή , όμως, ούτε ένα στεφάνι.Κι όμως, ο Άρης Δαμίγος είχε στενούς οικογενειακούς δεσμούς με τη Σεργούλα. Μία ημέρα πριν χάσει τη ζωή του, πετούσε πάνω από τη Δωρίδα, συμμετέχοντας στη μάχη για να σωθούν τα χωριά, τα σπίτια και οι περιουσίες μας.Δεν ζητούσε κανείς επίσημες τελετές, πολυδάπανες εκδηλώσεις ή μεγάλους λόγους. Ένα στεφάνι χρειαζόταν. Μια συμβολική κίνηση σεβασμού προς έναν άνθρωπο που πρόσφερε στον τόπο και χάθηκε κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του.Προφανώς, μέσα στον συντονισμό, στις ανακοινώσεις και στη διαχείριση της επικοινωνίας, αυτή η μικρή αλλά αυτονόητη υποχρέωση ξεχάστηκε.Κρίμα. Γιατί μερικές φορές ένα στεφάνι λέει πολύ περισσότερα από δέκα δελτία Τύπου.
